Veto

Een stokje – Hoe origineel.
En als hij belooft het serieus te doen, mag Bentenge ook meedoen.

Waarom besloot je ooit te bloggen?
Als tiener heb ik altijd sterk geloofd dat ik de wereld kon veranderen zolang ik er maar zelf in geloofde. Schrijven was in die zin een uitlaatklep om de wereld te verteren en op die manier van betekenis te zijn voor iets of iemand anders. Met ouder te worden weet ik dat je de richting die de wereld draait niet kunt veranderen, maar het verschil maak je nog steeds zelf. Ondertussen schrijf ik tegenwoordig vooral om mijn hoped-for possible self te onderhouden: die arrogante klootzak waarvoor veel mensen mij verslijten. Selectieve zelfrepresentatie, dat wel.

Over welke verwezenlijking van jezelf ben je het meest trots?
Op het feit dat ik er op relatief jonge leeftijd in luk mijn eigen boontjes te doppen hoewel ik dat al te vaak, verkeerdelijk, als evidentie beschouw. Dat ik me bovendien elke dag mag laten omringen met mensen die enorm toffe peren zijn en ondanks ik het nooit echt duidelijk laat blijken, ik ongelofelijk blij ben dat ze een plaats hebben in mijn leven. Alle materiële zaken en/of ervaringen even buiten beschouwing gelaten, dat ik kortom veel gelukkiger ben dan vroeger.

Wat is je favoriet gerecht?
Afgaande op de consumptiehoeveelheid per dag: Sci-MX Grow+Hardcore met vanillesmaak.

Van welk plekje in Gent hou je het meest?
Ik krijg het nog steeds warm van binnen als ik wandel, loop of fiets langs de Coupure. De verschrikkelijk lelijke modernistische betonblokken dat ze er tegenwoordig neerpoten weliswaar buiten beschouwing gelaten.

Welk boek heeft voor jou écht een nieuwe wereld geopend?
Il Decameron van Pier Paolo Pasolini. Een herinterpretatie van negen verhalen die hij ontleende van Boccaccio. In Il Decameron vertellen tien jonge mensen op de vlucht voor de pestepidemie elkaar ter verstrooiing verhalen. De verhalen houden het midden tussen lust en corruptie: overspelige priesters, vrijende nonnen, incest en ander onheil passeren de revue. Ondanks de prominente aanwezigheid van seks en andere obsceniteiten blijft het werk toch zijn integriteit behouden dankzij de spottende en schunnige humor die zo typisch is voor Pasolini.

Welk talent had je graag gehad, dat je nu jammer genoeg moet missen?
Wat meer relativeringsvermogen. Het gewicht van de wereld hoeft niet altijd overweldigend te zijn.

Van welk onderwerp zouden je kennissen en familie het meest verwonderd zijn dat je daar eigenlijk ook wel interesse voor hebt?
Riooljournalistiek. Ik vind het ongelofelijk intrigerend om te zien hoe en waarover er in de geschreven roddelpers geschreven wordt. Een rugzak vol trivia, die als het ware altijd wel eens van pas komt in een of andere zondagavondquiz waar ik uit princiepsoverwegingen nooit aan zal deelnemen. Maar goed, van dat volkse, gemene karakter, op het vulgaire af, ben ik wel volledig fan.

Wat is je favoriet kunstwerk?


Als middelbare scholier heb ik ooit eens een twee bladzijden lange Franse lofrede geschreven over ‘De Verzoeking van de heilige Antonius’ van Salvador Dali. Hoewel ik me over het algemeen minder aangesproken voel door schilderkunst, is het thema, dat een illustratie geeft van de strijd tussen goed en kwaad, tussen seksuele opwinding en ontucht, me toch altijd bijgebleven. Een dialectiek die anno vandaag trouwens nog steeds overal aanwezig is. Samen met ‘De Schreeuw’ van Edvard Munch de meest indrukwekkende dingen die ik ooit gezien heb.

Waarover zou je graag veel meer weten?
Ik ben minder bedreven in de interpretatie van financiën in het algemeen. En hoewel cijfers mij mateloos kunnen boeien, ben ik er tegelijkertijd ongelofelijk slecht in.

Wat staat er nog op je to-do lijstje, waarvan je vindt dat je het toch één keer in je leven zou moeten gedaan hebben?
Veel meer reizen dan ik nu doe. Verder reizen ook. Maar met stip bovenaan staat toch eens ten gepaste tijde ‘Big Mule’ inruilen voor ‘Ultra Asia’.

En gezien mijn grote liefde en interesse voor muziek: welk album is jouw absoluut levenslang topalbum, het beste van je hele leven?
Elk goed album is geassocieerd met een bepaalde fase en een bepaald moment in het leven en is op die manier dus gebonden aan de (ervaring van) gevoelens van dat moment. Eerlijkheidshalve zou ik hier dus zeker ‘OK Computer’ van Radiohead of ‘Black Market Music’ van Placebo moeten vermelden. Maar goed, laat ons voor iets recenter werk gaan dat zeker en vast de tand des tijds zal overleven: het self-titled album van Moderat.

Advertenties

Dirty Realist Heaven

Een piekuurtrein nemen naar het werk, moet je weten, heeft een heel eigen dynamiek. Los van het gegeven dat je nooit met zekerheid weet wanneer je op je bestemming aankomt, of er überhaupt ooit aankomt, moet je werkelijk op alles voorzien zijn. Een iPod om het gejengel van doorwinterde secretaressen die hun jonge wolfpack ophitsten tegen beslissingen van het management te overstijgen, een iPad om niet langer dan twee minuten te hoeven staren op ambtenaren op een dood spoor, een iPhone om werknemers uit de privésector van afgunst te doen sterven, en een rugzak om bij voorkeur naast je op de bank neer te zetten zodat niemand anders tegen je aan kan schurken ook al moet de andere hierdoor gedurende het ganse traject rechtstaan.

Niet dat ik van dat alles ook maar een beetje last heb. Ik reis namelijk eerste klasse. Mijn voornaamste zorgen zijn dus een vierzit uitkiezen voor mij alleen, in slaap vallen met mijn mond toe en zoveel mogelijk collega’s ontwijken zodat ik rustig van mijn The Black Keys album kan genieten.

Als het dan toch al eens voorvalt dat ik mij tussen het volk (het; o –en, -eren 1 historisch gegroeide gemeenschap van erfelijk verwante mensen met min of meer gelijke taal en gewoonten 2 de gezamenlijke bewoners ve staat 3 mensenmenigte 4 slag van mensen: raar ~; scheepsvolk 5 de bijen ve korf) begeef, dan is dat omdat ik de gewoonte heb om te slapen met mijn mond open, mijn collega’s dit schandelijke tafereel echt wel niet hoeven te zien en mijn vrienden blijven weigeren hun abonnement met een klasse up te graden.

Natuurlijk keert zich dat af en toe tegen hen: wanneer een volumineuze dame er vanuit gaat dat er in tweede klasse gereserveerde plaatsen zijn, bijvoorbeeld, omdat ze naast haar man wil zitten, om vervolgens haar mond niet één keer open te doen tot aan eindbestemming en zich daarna vluchtig uit de voeten te maken richting het heilig doel: de prikklok.

Bon. Iedereen vult naar eigen believen zijn bestaan in. En een verdraagzaam mens is veel waard tegenwoordig. In het kader daarvan kreeg ik vorige week trouwens een sms met de boodschap ‘teken ne keer of krijg op uw muile’. Blijkbaar ging het om een petitie tégen gaybashen, en of ik een keer mijn handtekening wou zetten. Marketing, het blijft toch een discipline apart.

Over apart gesproken. Sinds iedereen die verslag uitbrengt vanuit de eigen woonkamer en een zin zonder fouten schrijven kan zich tegenwoordig journalist mag noemen, eenieder die zijn avondmaal aan de hand van een slimme telefoon vastlegt zich fotograaf waant en werkelijk elke nitwit die het geluid van een haperende flipperkast tot song verheft godbetert een dubstep producer is; staat het meer dan ooit vast dat de grote verhalen over wat kunst nu eigenlijk is op hun einde lopen en dat tegenwoordig alles mogelijk is.

Dat maakt het echter niet eenvoudig om vandaag nog relevant te zijn. Voor mijn verjaardag kreeg ik van een goede vriend het – overigens sterk aan te raden – verzameld werk van Wolfgang Tillmans cadeau. The lens-meister of the Zeitgeist moet al zo ongeveer door iedereen geïmiteerd zijn geweest maar niemand slaagde er totnogtoe in om zijn werk bij benadering ook nog maar een beetje te evenaren. Nochtans grossiert Tillmans in het principe dat small steeds beautiful is en toont hij in zijn foto’s hoe dingen voelen in onze ervaring van de wereld, gefilterd door de betekenissen die wij erin projecteren.

De eenvoud en directheid die daarmee uit zijn werk vertrekt is zo bedrieglijk dat het in de eerste plaats een enorme virtuositeit vergt om het vast te leggen. Een virtuositeit die ver weg staat van de retrofilters in instagram of hipstamatic, die ver weg staat van technologie en apps voor fotografie, die jou en mij in het grote niets doen verdwijnen. Nee, … echt! Of dacht je nu werkelijk dat je talent had?

Déjà Entendu

Vandaag wakker worden, op een dag die eigenlijk geen echte dag is maar gewoon werd ingevoerd om te voorkomen dat we ooit van oud naar nieuw zouden gaan een dag te vroeg, een dag voor de aarde werkelijk helemaal rond de zon is gegaan en winters op lange termijn dus lentes zouden worden, of de herfst winters, en wintermoeheid in dat geval een zomers verschijnsel zou blijken of toch een exotisch gegeven, het blijft iets uitzonderlijk hebben.

Uitgerekend vandaag word ik wakker en vraag ik me af of dit nu later is. Later, als je groot bent. Sinds negentienhonderd zesentachtig houd ik geen planning meer bij omdat mij dat ooit voor negen maanden is opgedrongen en ik er uiteindelijk enkel maar een trauma aan over gehouden heb. Om diezelfde reden kan ik trouwens het aantal keer ik nog echt enthousiast over iets ben geweest op een hand tellen. De laatste keer dateert ongetwijfeld van toen ik ontdekte hoe het menselijk lichaam nu daadwerkelijk in elkaar zit.

Door de band genomen word ik dus niet erg snel enthousiast over iets. Tenzij het uitlachtelevisie van de bovenste plank betreft. Wat me overigens schaamteloos bij Showtime’s meest recente realityshow rond de seksuele escapades van een groep male escorts in en rond Las Vegas brengt: “Gigolos”. De opzet oogt bijzonder aantrekkelijk. Altijd interessant om een wereld binnen te lurken die je volledig onbekend is, maar waarvan je wel ongeveer weet hoe ze werkt. Het wordt bovendien nog een stuk interessanter wanneer de seks en het geld of de seks voor het geld ook werkelijk getoond worden. Helaas moet je er de oppervlakkige conversaties, geforceerde interacties en voorspelbare pseudo-emotionele bagger van die tweedimensionale gigolo’s ook bijnemen.

Op zo’n momenten stemt de mensheid mij bijzonder triest. Bijna even triest als de herinnering aan de drijfnatte Pukkelpop 2002 waar Guns’n Roses een uur en tien minuten te laat op het hoofdpodium verscheen om er gruwelijke coverversies van hun eigen hits te brengen. Epic fail, moest dat toen al bestaan hebben.

Ja, had je mij vroeger gevraagd wat ik later was geworden, dan had ik je vraag zeker beantwoord met ‘iets in de media’ of ‘iets in de muziek’. Dan presenteerde ik vast en zeker programma’s als ‘How To Dress Like Axl Rose’ of schreef ik liedjes getiteld ‘How Will I Laugh Tomorrow When I Can’t Even Smile Today’.

Bovenstaande video is afkomstig van het derde, en naar mijn bescheiden mening, het beste album van de Suicidal Tendencies. Op een dag zoals vandaag, die eigenlijk geen echte dag is, maar gewoon werd ingevoerd om te voorkomen dat we ooit van oud naar nieuw zouden gaan een dag te vroeg, klink ik nog eens op vroeger en besef dat later anders zal zijn dan vroeger, maar niet per definitie slechter. De sleutel ligt immers in de toekomst.

Who The F*** Is Lana Del Rey?

Heel soms laat ik me van ’s morgens vroeg al eens muziek opdringen van het soort waar ik anders nooit zou naar luisteren om tal van redenen, maar waarvan ik vind dat ik er toch minstens een keer naar geluisterd moet hebben om te kunnen zeggen dat ik het maar niets vind.

Zo verging dat vorig jaar ook het gemompel van SX, de lange baarden van Bon Iver, en zelfs de zurig riekende tweede adem van overgeproducete dubstep in general. Na wat diepere reflectie moest ik toen besluiten dat je er wel degelijk je neus voor kunt ophalen, maar dat er verder toch moeilijk ontkomen aan is. Tenzij je natuurlijk beslist om elke West-Vlaamse Gentenaar, iedereen met een fixed-gear-fiets en veel te strakke RAL2002/5002-kleurige jeans, of alle andere zelfingenomen muziekkenners met grote brilmontuur uit die virtuele vriendenlijst van je te wippen.

Maar goed. Tot dusver de feiten. Eigenlijk wou ik het hebben over Lana Del Rey. Een Italiaans aandoend zangeresje wier artiestennaam doet vermoeden dat zingen niet haar voornaamste broodwinning is, en er – haar dieprood getuite lippen en volumineuze bos haar in beschouwing genomen – allerminst ook zo uitziet alsof dat het geval zou zijn.

Op zich is daar niets mis mee. De laatste keer dat er werkelijk iets mis was met in uw eigen bestaan voorzien, was toen Di Rupo-I besloot om de actieve bevolking nog wat zwaarder te gaan belasten. Maar dat terzijde blijft entertainment entertainment, Sabam grote boeven en vallen er overigens wel meerdere gelijkenissen te noteren tussen de porno- en muziekindustrie. Jezelf prostitueren voor een major wil je het maken is daar ongetwijfeld het mooiste voorbeeld van.

Overigens zou Lana niet de eerste muzikant zijn die openlijk flirt met de grens tussen beider industrieën. Adultstar Colton Ford, uw beter bekend als Colton Ford uit ‘Gang Bang Café’, ‘Aftershock Pt. I & II’ en ‘Another Gay Sequal: Gays Gone Wild!’ deed het haar al voor met zijn ‘Tug of War’ en ‘Under the Covers (Remixed)’. Mja, het zijn weinig aan de verbeelding overlatende titels maar hé er was wel degelijk ooit een tijd dat porno kijken als vies werd beschouwd en als je het al bewaarde op je harddisk, je dat deed in een neutraal genaamde map PR0N.

Enfin, Lana Del Rey, dus, blijkt in ieder geval niet van Italiaanse afkomst te zijn maar voor honderd procent Amerikaanse. En die liedjes van haar zingt ze al helemaal niet als broodwinning, te weten dat ze de dochter is van internettycoon Rob Grant. Gelukkig zijn er nog die lippen van haar, waar gezellig over wordt gespeculeerd als zijnde haar ‘re-branding’ campagne (te lezen als lipjob, en vooral niet te verwarren met blowjob). Maar daar gaan we het deze keer niet over hebben. Zelfs niet als je aandringt. Vetzakske.

De wereld draait door

Als de zomer van 2011 mij iets bijgebracht zal hebben, dan wel dat de wereld doordraait. Dat er naast het uitblijven van een regeringsvorming ook maar weinig politieke ‘sense of urgency’ is om aan die situatie iets te veranderen, en als die er dan toch al mocht zijn, ze wel een erg soepele geest vergt. Dat links rechts aansmeert onbeschaafd en onrespectvol te debatteren omdat rechts volgens links nu eenmaal de verantwoordelijkheid draagt over enkele volslagen gekken links rechts die werkelijk niets beters te doen hebben dan lasterlijke haatmails uit hun loden vingers te drukken en die op hun beurt nog eens te versturen ook.

Tegen beter weten in zijn er niet echt dringender problemen dan de verworven vrijheden van de mens in vraag te stellen. Zelfs al gaat het over het recht om met twee machinegeweren en een handgranaat uw buren neer te maaien, het gaat in wezen over een inperking van de vrijheden. Kuiert U ook zo graag de openbare ruimte onherkenbaar en van kop tot teen gehuld in wijde, donkere kleren rond? Geen probleem want met dat waardepapier dat overigens toch definitief haar waarde aan het verliezen is koop je zo je vrijheid en plichten terug af.

Gelukkig lig ik er niet meer wakker van. Of toch veel minder dan vroeger. En ik geloof evenmin dat er Walen zijn die er nog van wakker liggen. Ik heb er toch nog niet één ontmoet die er wakker van blijkt te liggen en op het gebied van Walen ontmoeten ben ik zoals elke tweetalige ambtenaar in een slecht functionerende overheidsdienst wel degelijk een referentie.

Verder heb ik zoals elke plichtsbewuste dienaar van de Staat mijn verlofperiode dit jaar uitgesteld om de continuïteit van de dienst gedurende de zomermaanden te verzekeren. Nu zo goed als iedereen hetzij uitgeregend of bruingebrand terug op zijn plaats zit kan ik op mijn beurt eindelijk naar the ‘land of the free’ vertrekken en er mijn inboedel op verwedden dat de couleur locale mij maar raar zal aangapen wanneer ik voor de zoveelste keer zeg dat ik eigenlijk from Belgium ben.

In afwachting daarvan verblijf ik in blijdschap van de betere platen die dit jaar uitgebracht werden. Ja, er zijn überhaupt nog andere platen dan Lady Gaga haar ‘Born This Way’ uitgebracht. Hoewel de beste schijf van 2011 tot nog toe de titel ‘Wasting Light’ meekreeg en op de koop toe alweer vijf maanden oud is, en dus volgens de volstrekt logische ‘short attention span’ van de muziekwereld eveneens out, wil ik ze toch nog even aanraden. Niet dat dat echt nodig is, want de Foo Fighters hebben zichzelf ondertussen zo’n status aangemeten dat hen promoten eigenlijk hetzelfde zeggen is als “de beste tablet herken je aan het appeltje.”

No Answers

Een donderslag bij heldere hemel. Het onfortuinlijke telefoontje van woensdagmorgen dat hevig blijft nazinderen. Het is één iets om het te beseffen, maar een totaal andere zaak om het uit te spreken. Eén woord. Vier letters. D-O-O-D. Ik krijg het niet over mijn lippen. Je kan het vastnemen en voor je uitschuiven. Je kan je ogen hard toeknijpen tot het pijn begint te doen en dan proberen te geloven dat het niet echt is gebeurd. Maar vergeten doe je het niet.

Zo onverwacht als je bent heengegaan, zo liet je eenieder van ons totaal verstomd achter. Ik vraag me af of je ons gelach hoort wanneer we voor de zoveelste keer die fijne herinneringen aan jou voor de geest halen. Vertel me of je onze gedempte tranen hoort wanneer we nog maar eens herinnerd worden aan de grote leegte die ons te wachten staat zonder jou?

Zoon. Papa, broer en nonkel. Het is dat veel te vroeg afscheid moeten nemen dat verdomd veel pijn doet. Te weten dat je stoel straks voor altijd onaangeroerd aan tafel blijft staan. Dat je niet terugkomt ook al is dat hetgeen waar we op dit moment nog steeds aan denken en van dromen. Het is tijd om afscheid van je te nemen. Hier en nu. Je los te laten. Ook al stopt deze irreële werkelijkheid rondom ons voorlopig niet met draaien.

Het ga je goed.
Slaap zacht.
Tot later.

Pang pang

Oké. Ik zal het dan maar meteen toegeven: de meeste van mijn buren hebben in de brillantine gelegd zwart haar, een donkere huid, rijden rond in blitse sportwagens waarvan ik met mijn armtierig ambtenarenloon niet eens de verzekering zou kunnen betalen laat staan er een afbetalingsplan zou voor krijgen en roepen me steevast toe met ‘monèr’. Maar persoonlijk ken ik eigenlijk geen allochtonen, neen.

We schrijven zaterdagavond in een van de buitenwijken van het Manhattan aan de Leie wanneer plots vanuit het niets een zwerm sirenes de woonkamer vult. Niet ongebruikelijk, maar uitsterven doen ze deze keer niet. Ze houden gillend halt op de anders zo drukke steenweg die als verbinding met het hart van de stad dient. Achteraf blijkt het om een vechtpartij te gaan tussen een handvol motorrijders en een ad hoc opgetrommelde meute buurmannen.

In de twee jaar dat ik in deze buurt woon raakten de gemoederen wel meer dan een keer verhit. Soms gaat het om een uit de hand gelopen theehuisbezoek, dan weer hoor ik man en vrouw een rondje verwijten gooien, nog een keer zijn het de straatstenen die getuige zijn van het banaal haantjesgedrag van een groepje uitgelaten jongens. Hoedanook feit is dat er ondertussen toch al een aantal gedocumenteerde gevallen zijn van gepleegde overvallen, schietpartijen en bijkomstig het dodentol dat beiden eisten.

Niet dat ik dergelijke incidenten uit proportie wil blazen, ik kan ze tenslotte nog steeds allemaal op een hand tellen, laat staan ze wil toedichten aan een welbepaalde gemeenschap. Dat alles neemt helaas niet weg dat ik ze wel kan tellen en dat helaas een hardnekkige minoriteit van die ene gemeenschap erbij betrokken is.

Ik hoop dan ook dat de drieste gebeurtenissen van het afgelopen weekend (en bij uitbreiding de afgelopen jaren) het selecte kransje mondiaal denkende do-gooders van het Gentse stadsbestuur met hun relativerende en berustende ingesteldheid eindelijk voldoende wakker heeft geschud om een krachtdadig signaal de wereld in te sturen dat dergelijke zaken niet getolereerd kunnen worden in om het even welke wijk of om het even welke gemeenschap.

Het is tenslotte niet iedereen gegeven om, omdat ze het zich nu eenmaal kunnen permitteren, uit een ‘onleefbare’ wijk te vertrekken.